بی کران

 این مطلب از علی است* با اجازش آوردمش تو وبلاگ *

زندگی قافیه شعر من است...شعر من وصف دل آرایی توست

از ازل شاید این سرنوشت من بود میسرایم به امیدی که تو خوانی.

ورنه آخرین مصرع من قافیه اش مردن بود
توبی آنکه به فکر غربت چشمان من باشی
نمیدانم ، کجا،تاکی برای چه..............ولی رفتی

مهم نیست که اکنون دلت به هوای کس دیگری میتپد...
مهم این است که من برای همیشه تنها شدم...آنم هم فقط به خاطر تو
کــــــــــــــــــــــــــاش میفهمیدی