مادر من

 

 

زندگی

 

    زندگی گلزاریست  

                          

                وتوبا قامتی چون نیلوفر                                                                                                                                          

                                      شاخه پر گل این گلزاری

                               

                               گل گیسو ، گل لبها ، گل لبخند شباب

   

  چشمان تو نیز گلزاریست

                                 

    گل تقوا                                                                                                                                                              

           گل عفت               

                        

                      گل صد رنگ امید                            

                                                

                                           گل فردای بزرگ                                                                             

                                                             گل دنیای سپید

                                                                              

 

آزمون . . .

دخترک تنها کنارحوض نشسته بود و لحظات دلتنگی اش را مرور میکرد

به نظرش تمام لحظات دلتنگی اش خاکستری ست

با خود زمزمه کرد : زندگی بی تو مرا نیست به جز شام سیاهی . . .

باران گرفت گویی که آسمان نیزغمگین است

آن روز شوم را به یاد آورد

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

دو صندلی میزبان دختر و پسری جوان بودند و خیلی محترمانه به حرفهای آن

دو گوش میکردند

پسرک که  نامش فرزاد بوداز خودش گفت : الان 4 ساله که میون مرگ و زندگی

 دست و پا میزنم

دخترک پرسید بیماریت چه ؟ و او جواب داد سرطان و مدت زیادی زنده نیستم

دخترگفت خوب میشی . . .

فرزاد پرسید با این شرایط حاضری با من بمونی ؟

آری جواب دخترک بود

فرزاد پرسید شاید عمر زندگیمون کم باشه و دخترک جواب داد :

عمر دست خداست

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

باران بند آمده بود .

و او هنوز به لحظات خاکستری اش فکر میکرد

روزی که فرزاد به او گفت همه چیز دروغ بوده و آیا حاضری هنوز با من بمونی ؟

دخترک هیچ نگفت هیچ . . .

با خود اندیشید وقتی که قرار بود بمیره باهاش موندم و الان که قرار نیست

بمیره . . .

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

چه باید میکرد ؟ میماند یا . . .

 

گذشته من

 

دستی به صورتش کشید

گذر ایام از چهره اش هویدا بود

احساس شرمساری میکرد

از خود ، از گذشته ی خود

آرزو میکرد که کاش گذشته ای وجود نداشت

دلش خوش بود به گذشته ای که  از آن خودش است و کسی از آن چیزی نمیداند

ولی حال که رسوا شده بود . . .  زندگی مفهوم خود را از دست داده بود

 

*******************************************

شما چی؟

تا حالا کاری کردین که بگی  هیچکس نمی فهمه  و یکدفعه رسوا بشی ؟

ویا تا حالا از گذشته ی خود احساس شرمساری کردی ؟

 

******************************************

همه اینها رو گفتم تا بگم

اگه میخواین کاری کنید به امید اینکه هیچکس نمی فهمه

اشتباه فکر میکنید ؟ چون حداقل یه روزی خودمون می فهمیم

خودمون رو که نمیتونیم گول بزنیم ( شاید هم بتونیم ) ولی تا کی ؟

 

******************************************

حلا خودمون هم نفهمیدیم و مردیم

 اون دنیا رو چی کار کنیم ؟

جلو اون همه جمعیت ، غریبه و آشنا ؛ سخته ها

منی که تحمل رسوا شدن تو یک جمع دوستانه رو ندارم ؛ جلو اون همه جمعیت . . .

از خودمونم که  بگذریم

بیاین و کاری نکنیم که امام مون مهدی (عج)  غمگین از اعمال ما بشه

ما که اعمال منتظرهای واقعی  مهدی رو انجام نمی دیم

حداقل بدترش نکنیم

 

*****************************************

چکیده ای از ابیات مهدی سهیلی با نام ای انسان

 

ای انسان ؛ ای سوار سرکش مغرور

ای شتابان رهرو گمراه ؛ ای بغفلت مانده ی خودخواه

چشم دل بگشای ..روشنان بیشمارآسمان ها را تماشا کن

زیرسقف آفرینش . صد هزار جرم رخشان است کز چشم تو پنهان است

کور دل آنکس که پندارد خدایی نیست

ای انسان .ای سوار سرکش مغرور

گر بزیر پا درآری ماه و مریخ و ثریا را

کی توان با جسم خاکی رفت تا عرش خداوندی ؟

 

 

بی تو

 

مدتی هست که وبلاگم رو آپ نکردم .

میخوام بی خیال وبلاگ بشم آخه وبلاگ نویسی وقت میخواد که جدیدا من کم آوردم شماها

زیاد ندارین به من قرض بدین

یکی از ترانه های پویا رو براتون نوشتم امیدوارو خوشتون بیاد

رو خاک خیس ساحل
کشیدم نقش یک دل
آخرین یادگاری
با گریه گفتم آخر
مرا بی یارو یاور
به دست که میسپاری

میمیرم بی تو من
با من حرفی بزن
که هیچم بی تو در دنیااااا

در چشمم التماس
میمیرم از هراس
که بی تو بمانم تنهاا اا

رو خاک خیس ساحل